Verf je herinneringen weg

Na bijna 6 jaar ga ik verhuizen. Ik ben zo vaak verhuisd dat ik het niet meer kan tellen. En vooral de tijd in Zuurdijk en Bakkeveen heeft me veel gedaan. Het waren plekken die mij steunden in fases en die intens, verdrietig, maar ook zo mooi waren.

In Bakkeveen heb ik een miskraam achter moeten laten. En ik had geen mooiere plek kunnen wensen. De bomen bedekten mijn verlies als een warme deken en de zuurstof gaf me adem. Mijn katten waren enorm gelukkig en eigenlijk hadden we daar moeten blijven.

In Zuurdijk, eerder in mijn leven, startte ik een nieuw leven na een lang traject van spiritueel herstel. Zuurdijk gaf me oneindige vergezichten en geborgen eenzaamheid in het licht van een heldere volle maan. De woning was een baken van vertrouwen in jezelf en straalde zodat ook ik weer kon stralen.

Niet dat Amsterdam niet in mijn hart zit. Ik voel de hete adem van een verongelijkt en miskend stadium zodra ik het negeer.
Mijn Amsterdam, mijn prachtige stad, mijn liefste liefde.. ik heb je zo intensief lief gehad dat het ons allebei pijn deed.
Als je me niet weer kapot zou maken zou ik naar je terugkeren.

En nu...
Zes jaar, ontstaan uit noodzaak, woonde ik in een heel klein dorpje vlakbij Leeuwarden. Had het nooit verwacht, maar het werd mijn veilige haven.
De muren soms te dun voor mijn heerlijke liefhebben, de buren veelal behulpzaam en op en top Fries.

De kroeg waar ik een keer per half jaar heen ging, maar die helaas nu dicht is en waarschijnlijk niet meer wordt bemand in de toekomst. De achterbuurman met teveel vuurwerk. De vele ganzen die ieder voorjaar achter neerstrijken. De eenvoud en de stilte, de muren meerdere keren in kleuren geschilderd om te resetten.

Liefgehad en verdrietig kunnen zijn, gebonden geweest doordat ik nergens heen kon. De isolatie uit behoefte aan rust. Vanuit die rust groeien en verstevigen. Enorme onrust, omdat ik zo graag weer echt leven wil. En dus is het tijd om weer verder te gaan.

Nu ga ik weg.
De muren worden weer wit.

De as van twee grote liefdes op 4 pootjes wordt binnenkort uitgestrooid in het bos bij Bakkeveen. De rest gaat mee naar de nieuwe bestemming. En ik laat een andere herinnering achter die bijna niemand weet.

Iedere plek die ik heb bewoond heeft me verder geholpen, beschermd en me de mogelijkheid gegeven om te groeien. Zo ook deze plek. Een fijne herinnering aan hoe eenvoud gelukkig kan maken.

Mijn herinneringen gaan mee. En nieuwe vrienden gaan me omarmen.

De dankbaarheid is groot.
Want zonder jouw veiligheid had ik niet kunnen leven.

FdV, april 2026