Das Voordelta

Bij de receptie vertel ik de receptionist dat ik eerder hier was. Dit als antwoord op zijn vraag of dit de eerste keer betrof.
"Ik was met mijn moeder, ze is helaas overleden." Hij kijkt me medelijdend aan en gaat verder met de plichtplegingen.

"Je zal haar wel missen?" vraagt hij. "Ja, nog iedere dag. Ze is nog steeds altijd bij me, ik hoef alleen niet meer voor 2 af te rekenen."

Het was wel anders, toen. Het was bijvoorbeeld zomer. Nu niet. Het is nu medio februari en nergens is er een straaltje zon te bespeuren.
Het buitenzwembad was open en vol met mensen. Mijn moeder genoot van de warmte op haar strandbedje en was intens gelukkig.
Ik had oorspronkelijk een ander hotel geboekt, maar dat bleek erg ver weg van het strand. Dat hotel wilde het al betaalde geld niet teruggeven, maar ik mijn moeder wel een onvergetelijke tijd bezorgen. Dus betaalde ik dat weekend voor 2 hotels. Dat zou ze leren.

Ze was nog niet ziek, toen.

Bij de receptie vraag ik de wat meer timide geworden jongen waar ik lekker kan lunchen. Hij raadt me strandclub Horizon aan en dus rij ik die tegemoet.

Het grijze februarigevoel blijft ook op het strand hangen. Ik kijk een tijdje naar 3 jongetjes die aan de rand van de zee spelen.

Zeeland is in alle opzichten wat vlak. Mijn ex, die geboren was in Middelburg, was dat ook.

Ik wou dat we samen hier waren, mijn moeder en ik. Maar zij is in Das Voordelta en ik nog bij de Horizon.

FdV, februari 2026